Oorwurm

Muziekjes kunnen in je hoofd  blijven hangen, soms is dat vervelend of vermoeiend maar dat het gebeurt kan ook erg leuk zijn……

Deze week zag ik voor het eerst het filmpje op tv en op internet voorbijkomen en ik werd er meteen al vrolijk van, al dat gekrioel en bij het liedje werd ik vooral blij bij de aanhef: ” Ja……wij…….gaan…….

In deze lastige tijd waarin ik me toch behoorlijk zorgen maak over veel dingen is het als afwisseling wel eens fijn om gewoon lekker om iets te kunnen lachen zonder schaamte omdat het eigenlijk gewoon reclame is.

En nu kom ik het ook overal tegen. Toen ik gisteren zag dat er in Volendam een rode kaart werd uitgedeeld aan een zanger die niet van ophouden wist dacht ik ook meteen: die is dat liedje misschien ook wel aan het zingen…..

Vanmorgen in de supermarkt idem dito. Het ontbreekt er nog aan dat ik ga meezingen, maar dat bewaar ik voor thuis!

Het liedje is een oorwurm die echt bij mij blijft hangen: compliment aan de makers en sorry voor wie er niet tegen kan: ” Ja….wij……gaan….hamsteren met zijn allen!

Advertentie

Probeer hier om te keren

Opruimen betekent voor mij in de praktijk heel veel weggooien, soms kom ik daarbij dingen tegen die al een bijzondere historie achter de rug hebben. Zo kom ik vandaag tussen alle afgedankte spullen een TomTom tegen, echt een icoon, als je het mij vraagt.

Voordat er navigatie was had je alleen nog maar routekaarten die je desnoods op z’n kop kon houden maar die voor mij totaal onnavolgbaar waren. “Waar ben ik, waar moet ik heen…..” Zo’n kaart was voor mij echt helemaal niks.

Toen er op internet routeplanners ontstonden kon je dezelfde route ook uitprinten, handig, maar ook dat ging soms mis bij mij, want wat doe je wanneer je toch die ene afslag hebt gemist? De hele beschrijving is daarna onbruikbaar geworden en je bent nog verder van huis (vaak ook letterlijk).

Ik herinner me het eerste navigatiekastje nog dat ik zag, het zat bij iemand met wie ik meereed in de auto. Een vaag kastje waar een voor mij onbekende stem uitkwam die dan zei: “over 1400 meter rechtsaf” daar had ik dan niet zoveel aan, maar het begin was er en de techniek fascineerde me.

Toen was daar ineens de TomTom en dit kastje werd net zo’n soortnaam als de Maggi van de soeparoma’s. Iemand had geen navigatie maar een ‘TomTom’ in zijn auto, knap als je zo’n naam tot soortnaam kunt brengen. Heel veel mensen hadden ineens zo’n kleurig schermpje hangen in de auto.

Ik leerde wel snel dat je niet volledig moest vertrouwen op zo’n ding: ooit reed ik naar Spanje met behulp van de TomTom en boven op de Pyreneeën wilde hij ineens rechtdoor waar alleen nog maar een smal voetpad doorging. Op zo’n moment wilde ik het kastje toch wel uit het raam gooien uit frustratie.
Op de snelweg wilde het kastje ook nog wel eens paniek zaaien door te zeggen: “probeer hier om te keren.” Dat kon ik wel proberen, maar of het zou lukken…..
Ook om de file heenrijden zoals het kastje wel eens suggereerde was niet altijd een slim idee: iedereen met dat kastje kreeg immers dezelfde suggestie en dan hielp het niet zo veel en hoe vaak ben ik daarmee niet in een fuik gereden om sluipverkeer tegen te gaan.

Toch heb ik van het kastje genoten. De verschillende stemmen die je erop kon zetten waren een goede vinding ( ik wilde nooit die Nederlandse vrouw omdat ze zo chagrijnig klonk, maar verkoos altijd die zoetgevooisde Belgische stem. )

De tijden gaan snel, navigatie zit nu in de auto en in mijn mobiel en nu ligt het kastje alweer jaren werkloos stof te happen in de kast.
Nog even aanzetten en…..hij doet het nog! Alleen updaten dat gaat niet meer, de betrouwbaarheid is daarmee voor mij 0 geworden. Naar de afvalstraat van de gemeente dan maar….

Wacht…. nog een laatste plaatje verschijnt bij het afzetten van het toestel. Zelfs zonder tekst is de bedoeling glashelder: niet vergeten je TomTom uit de auto te halen, want dieven……
Met zo’n echte dief met een zak op zijn rug…….geweldig!

De zon of een herkenbare boom

Gevoel voor richting is mij echt vreemd. Waar bij anderen een Tomtom lijkt te zijn ingebouwd is ie bij mij helaas afwezig.

Het is ook niet voor te stellen voor iemand die wel zo’n richtingsgevoel heeft. “Je bent er toch al een keer geweest? “hoor ik dan vaak.

Zet me in een doolhof en ik zal er niet snel uit geraken, al is het een kindermaisdoolhof. Alhoewel: telkens linksaf blijven slaan schijnt de beste oplossing te zijn.

Helaas kan ik er niks aan veranderen dat het mij ontbreekt aan een innerlijk kompas: ik heb er absoluut geen vat op. Google maps is tegenwoordig voor mij een voorwaarde om niet te verdwalen in het leven, vroeger was het Duizendstratenboek mijn grootste vriend.

Ik snap ook werkelijk niet waarom ik dit heb: het is ook niet erfelijk. Mijn vader liep zonder enige kennis van de taal of het gebied gewoon in zijn eentje rond in Moskou, ik raak de weg al kwijt in mijn eigen dorp. Mijn vader zei altijd dat hij zich orienteerde op de zon en zijn ‘Herkenbareboom’ . (herkenbare boom)

Het enige wat me helpt: niet in paniek raken en rustig doorademen. De anderen moeten maar even geduld met me hebben.

Meervaksstrooier

Sommige woorden kunnen me tijden bezighouden, soms enkel vanwege het woord zelf, maar vaak ook vanwege de gedachte erachter. Neem nou een meervaksstrooier.

Wie komt er op het idee om heel zijn kruidenarsenaal ( om een selectie daaruit) mee te willen nemen naar het vakantieadres? Ik vermoed dat het Nederlanders zijn die dit kruidenpotje ooit hebben bedacht. Goedkoop, vertrouwd, compact en makkelijk op de camping.

Maar wat doe je er in? Wie bepaalt dit eigenlijk? Peper….zout…..kerrie, die snap ik, maar wat verder? Knoflook? Die klontert altijd als eerste en dan heb je er niks meer aan. Vleeskruiden? Is dat niet een beetje uit de tijd? Het past meer bij die vroegere gewoonte van aardappelen groente en vlees. Paprika dan. Waar doe je dat op? Dat vakje blijft altijd vol, denk ik.

Er komt ook een moment dat de helft van de vakjes leeg is of samengeklontert, gooi je het dan weg, of… Het is hetzelfde onlogische verhaal als bij de inktjetprinter met de cartridge waarvan maar 1 kleur op is. Je bent altijd te vroeg met weggooien.

Het wordt tijd voor een echte kruidencanon. Welke kruiden horen er in het kruidenpotje? Is daar een commissie voor van wijze dames en heren die allemaal eens per jaar in een gesloten envelop hun stem uitbrengen?

Ik stem voor kaneel. Vleeskruiden nomineer ik dit jaar om naar huis gestuurd te worden.

Het gevoel van missen

Je kunt een kat die is weggelopen heel erg missen, je kunt een dierbare vriend missen die je al lang niet meer hebt gezien, er zijn veel vormen van missen ( en veel serieuzere). Vandaag ontdek ik dat je zelfs je eigen vertrouwde supermarkt heel erg kunt missen.

Op vakantie op een eiland is meestal heerlijk. Even geen werkstress, geen agendaplanning en geen wekker die veel te vroeg vroeg afloopt.( hoewel: vanmorgen liep de wekker voor de heenweg al om 5 uur af) alles is gericht op ontspannen.

Tijdens mijn vakantie kom ik graag in de plaatselijke supermarkt, dus ook hier op Terschelling ga ik daar weer met plezier heen. Maar wat hier allemaal gebeurt……het is niet te geloven ( of ben ik echt zo verwend?)

Zo zie ik een aanbiedingenmand met tie-rips aan een paal vastgemaakt, net breed genoeg om het voor een karretje lastig te maken om erlangs te kunnen: hoe bedenk je het. Vakkenvullers die in de smalle gangpaden aan het werk zijn en niet op- of om kijken en het lastig maken om je boodschappen te doen.

Tot overmaat van ramp ( en chaos) knalt er ook nog een fles bier over de vloer: de scherven vliegen meters in het rond. Zucht…. Je zult deze winkel maar moeten dweilen. En dan heb ik het nog niet eens over alles wat ze niet hebben in deze winkel.

Op zo’n moment mis ik mijn Appie heel erg, ik wist niet dat het bestond……

Het kan altijd nog erger: tabletop-training

Soms denk ik dat ik alles al heb gehad op het gebied van cursussen, maar dat is niet zo. Afgelopen week had ik een heuse tabletop-training.

Je zult misschien denken: wat is dat nou weer voor een raar bedenksel, voor mij is het ook een goede reden om mee te doen. Wie weet leer ik er wel iets van en het is zo’n bizar woord.

Het blijkt te gaan om een heuse training ( in dit geval over ontruimingen van gebouwen door BHV’ers) Deze training gebeurt op tafel ( vandaar die tabletop) met een grote uitgevouwen plattegrond van het gebouwencomplex hierop neergelegd. En…..heel veel pionnetjes in diverse kleuren.

Aan het einde van deze bijeenkomst stond deze plattegrond vol met verschillende kleuren pionnetjes in diverse groepjes,een speels gezicht, ware het niet dat het natuurlijk om een serieus onderwerp gaat.

De indruk die me van de training bijblijft is dat de managers ‘Mens erger je niet’ hebben ontdekt als spel en dat ze voor het serieus nemen van hun lesinhoud een echt jeukwoord hebben bedacht. Table-top training. Iets voor Japke-D Bouma?

Schokkende woorden: voorraadschuur

Laatst was ik in een grote kledingzaak ( of zeg ik liever klerewinkel?) om er wat nieuwe spullen aan te schaffen, het was weer eens lang geleden dus het moest maar weer.

Ik heb een redelijk uitgebreide handleiding voor winkelpersoneel wanneer ik me in hun winkel begeef. Laat me lekker kijken en rondlopen, vraag niet wat ik zoek ( vaak weet ik dat namelijk ook niet) raak me liever niet aan en maak vooral geen opmerkingen als ” dat staat u mooi” of ( nog erger) “dat kunt u goed hebben.” Laat mij niet teveel dingen passen, want na drie kledingstukken wil ik alleen nog maar WEG. Nee, laat me gewoon met rust en als ik iets heb gekocht kom ik het netjes afrekenen.

In de betreffende winkel was ik rustig een blouse aan het passen (Neem ik nu een M of een L, zodat ik er toch niet zo dik in lijk, afijn echt een twijfelmoment. De heer die op dat moment kordaat op me af kwam gelopen begon eigenlijk meteen aan me te zitten. Met de woorden “eens kijken of dit mág” wist hij me resoluut en effectief de mond te snoeren. Er is er maar één die bepaalt of iets mag en dat ben ik zelf toch?

Niet gehinderd door mijn stille verbijstering ging hij gewoon verder. Hij trok eens aan mijn broekband en bekeek het ensemble van blouse en broek eens goed. Het was hem kennelijk nog niet voldoende want even later komt hij met een bloemetjesblouse aanzetten die ik nooit uit het rek zou pakken.

“Hm….die blouse met die pasvorm kan goed met uw voorraadschuur” meldde hij, waarmee hij mij definitief de knock-out aan mij uitdeelde.

Volledig uit het veld geslagen maar met een nieuwe ervaring en een mooie bloemetjesblouse rijker verliet ik de winkel. Voorraadschuur……..het zal je maar gezegd worden. Maar wel weer een heel bijzonder woord.

Mooie woorden: Petrichor

Woorden zijn er bijna altijd geweest en zullen ook altijd blijven. Gelukkig maar. Sommige woorden worden gelukkig al snel weer vergeten , andere woorden horen bij een ver en vergeten verleden en dan is het ook wel eens goed om ze even naar boven te halen.

Wanneer het heel lang droog is zoals nu kun je wel eens snakken naar regen, al is het maar een buitje. Het scheelt je watergeven in de tuin het scheelt geklaag van diverse beroepsgroepen, het maakt alles minder stoffig en misschien is het ook wel goed voor mensen.

Het ultieme genieten is voor mij dat eerste regenbuitje, dat zo lekker ruikt.
‘Petrichor’ heet die geur, afgeleid van twee Griekse woorden, maar daar gaat het mij helemaal niet om. Het is de frisse geur die me blij maakt en warmte regen en natuur ineen is.
Ga bij het eerste buitje lekker naar buiten ( je gaat niet dood aan een beetje regen) en geniet…….van de Petrichor……

Mooie woorden: onverlaat

Woorden zijn er altijd geweest en zullen ook altijd blijven. Gelukkig maar. Sommige woorden worden al snel weer vergeten , andere woorden die horen bij een ver en vergeten verleden.

Laatst kwam er een woord in een zin langs: onverlaat. Zelf vind ik het een bijzonder woord omdat het klinkt zoals de inhoud ook is. Niet iedereen kent het woord maar het bestaat wel degelijk en wordt ook nog steeds gebruikt. Vaak in krantenkoppen zoals: “Onverlaat spande draad over fietspad.”

Onverlaat heeft niks te maken met tijdig of niet tijdig, ook niet met het tijdstip. al vermoed ik dat veel onverlaten hun daden niet op het midden van de dag doen.
De herkomst van het woord is me trouwens (nog) niet bekend. Een onverlaat is iemand die iets doet wat meestal voor anderen niet de bedoeling is, dat zit een beetje tussen kattenkwaad en een crimineel feit in.

Koninginnedag

Natuurlijk….het is al heel lang Koningsdag, ik weet het, maar in mijn hoofd blijft het woord Koninginnedag toch nog steeds bovenop liggen. Het klinkt ook veel vrolijker en de herinneringen eraan zijn voor mij vaak veel leuker.

Die Koninginnedag begon heel lang geleden bij mij al heel vroeg….in alle stilte sloop ik naar beneden en ging daar voor het raam staan: daar was het immers te doen. Half 6, 6 uur….er was geen vaste begintijd aan, maar het was er altijd en ik genoot er als kind het meeste van. Buiten reden er allemaal brommers zonder uitlaat rond, de bedoeling leek dat het zoveel mogelijk herrie moest maken (en stank zou geven) maar als kind vond ik het reuze spannend. Niks georganiseerd of geregeld, het was er gewoon, dat zijn voor mij de leukste evenementen. Niemand klaagde, het was gewoon geweldig.

De rest van de dag was vooral gevuld met heel veel kinderspelen die op de markt werden gespeeld. Zaklopen, sleutelzoeken, skippystokspringen, ringsteken op versierde fietsen…..
Maar om 8 uur ’s morgens was er altijd ‘koraalmuziek’.( nooit gesnapt waar die naam vandaan kwam) in ieder geval: het kwam erop neer dat de mensen van de harmonie de toren beklommen en ons van bovenaf een mooi concert bezorgde. Wat ze speelden? Ongetwijfeld het Wilhelmus en het o zo foute ‘O schitterende kleuren van Nederlandse vlag’ wat door ons werd verbasterd bij het zingen tot ‘o schitterende scheuren van grootvaders jas.’

’s avonds was er voor mij een nieuw hoogtepunt van de dag: de puzzelrit met auto’s. In die tijd had je geen last van een milieuprobleem, dus we reden met de auto gewoon rond om allerlei vragen op te lossen en intussen wel de route volgen natuurlijk. Toch wel een andere tijd: navigatie bestond nog niet en de vragen zochten we op…….in de 16-delige Oosthoeks encyclopedie die we achterin de auto hadden meegenomen.

Prijzen heb ik geloof ik nooit gewonnen, maar Koninginnedag blijft voor mij een mooie herinnering……..